Home Page > Uncategorized > I aguèt un bronziment

Eritrea1

 

 

 

 

 

 

 

 

I aguèt un bronziment
que venguèt eissordós
envasiguèt la calama
restontiguèt …
…. s’esperlonguèt…

Aquí ont dos fraires se rescontran
Aquí ont dos fraires se recampan
Aquí ont dos fraires se rejónhon.
Sus la plaça de la vida e de la mòrt
Dins lo gorg que despartís la malemparada de la cultura
Dins la combassa de l’angoissa e de la patz
Quicòm restontiguèt.

Mentre los acàcias chia e seraw s’entre escupissián dessús
Lo sòrgho e lo milet se segavan entre eles
Amb digús per las amassar se manjavan entre elas,
Fins que demorèsse pas qu’una granilha soleta…
Asaigada de lagremas
Trissada a flòcs menuts
Semenada en ela meteissa
… plantada en tèrra dins l’espèra d’espelir
Dins aquela causa indiscernibla
Rajòl de sang e d’aiga,
la granilha …
Agairada per
Lo sorelh que congela
Lo nivolàs tempestós
lo fólzer grisàs
La plòja rebolhenta
regolant entre las ferramentas escampilhadas
e s’enauçant mai naut que l’esperit de la mòrt
carrejant sus sas espatlas sa vida estèrla
aquí,a agantat la prima
La granilha …

agandida d’esperela
dau sang e de l’aiga qu’an pas encara gisclat
sens qu’encara se sàpia de quau ven ni a quau vai
ni que se pòsca desvistar ont vai
quora despartiguèt aquel primtemps
pas qu’aquel printemps…

Quand la granilha espièt a drecha
I aviá un òme, i aviá una barba
quand espièt a gaucha
I aviá la Tèrra, i aviá una granilha
encantada… se noirissiá d’embelinament
èra temptada… mas recampar de fòrças es pas coma aquò
amb quau caliá que se liguèsse
ont caliá que s’amate ?
quau deviá superar, o n’èsser fòrabandida ?
mas lo brutitge d’aquela prima es son orretat
laurèt amb la poncha d’una bala
enfusant d’infinidas vidas
emportant son alen
culhent la mòrt amb la mòrt
en la batent sus las espatlas dels enfantonets

E fin finala lo fruch èra gastat per la mesfisança
Per lo fruch…

Quand lo jorn e la nuèch foguèron un
ànsia e serenitat s’abarregèron
un mond a l’interior d’un mond
la guèrra a l’interior de la patz
fisança dins la rèire-pòrta de la traïdura
s’afonzèt dins lo desvari
Aquò’s pas desaubirant?

Lo flagèl d’aquel primtemps de guèrra
après la lagrema d’una maire per son filh
la lagrema d’un clan son temps
la lagrema de la tèrra per la tèrra
ragèt e ragèt coma un riu
la tèrra venguèt lèu trempa e fangosa
la proprietat èra un fangàs qu’engolissiá tot
que raubava tot
e puòi i aguèt lo bigòs e la pala
e lo susari e la civièra
mas…
cossí tot es lèu gausit e totes se carpinhan per lo possedir
cadun de nautres o desira, e o aquesís
L’orretat d’aquela causa, la guèrra
Quora ven son primtemps non desirat
quand sos ecòs devastadors pican sus ta pòrta
es aladonc que s’empusa lo malastre de la guèrra
mas…
lo seguisses qu’o volguèsses o non
de racacòr li fas prodèl
e pasmens pregas tan fòrt per que se cale cap e tot !

Amanuel Asrat (1999) (Traduccion en occitan de JF Brun, d’après la traduccion dau Tigrinya de Tedros Abraham e David Shook)

image_print